Blog en Publicaties

Publicaties doen wij geregeld op Facebook en LinkedIn. Mocht u toch vragen hebben, bellen, mailen of appen kunt u altijd naar ons.

Blog 7

30 augustus 2018

Boa met een shotgun (of met pepperspray, maar dat is geen pakkende tekst)

Ik zat onlangs in de wachtkamer van de dokter op de camping in Kroatië en lees een artikel in de krant over geweldbevoegdheden van Boa’s... Het is het zoveelste bericht dat ik lees het afgelopen jaar. Iedereen doet er zijn plasje over, burgemeesters, Pieter van Vollenhoven, Kamerleden, bonden, professoren...dus om het rijtje af te maken wilde ook ik het plasje doen. Tijdens het wachten op de dokter heb ik het volgende geschreven.

Eigenlijk wil ik mij ver houden van politiek, want een redelijk onorthodox politiek standpunt in het huidige klimaat innemen als eigenaar van een bedrijf is misschien ook stom. Juist omdat mijn klanten o.a. gemeenten zijn die er juist misschien op tegen zijn. Dit kan averechts werken op mijn klandizie. (Terwijl onze trainingen en opleidingen er niet door veranderen en hoog van kwaliteit blijven. Moet ik toch even zeggen :-)

Toch doe ik het dit keer. Mijn visie als veiligheidskundige, met een lichtblauwe bril op en ook als opleider van Boa’s (in wording) dwingt mij er toe er iets van te vinden.

Ik ben erg van mening dat een wapenstok of pepperspray niet het middel is om gezag te krijgen door het te gebruiken of om daarmee iedereen aan te kunnen. Het begint altijd met woorden en houding...tuurlijk, dat snapt iedereen wel! Je mond is je beste wapen...duh. Daarom worden er ook zoveel trainingen in gespreks- en benaderingstechnieken gegeven.

Boa’s krijgen steeds meer taken en ruimere werktijden, waardoor ze meer en meer in contact komen met agressie. Ik zal u vertellen, jaren geleden begon ik als diender op straat en had ik in mijn eerste stage geen wapens..niets..en ow ow ow wat werd ik beledigd en werd er de draak met mij gestoken door het gespuis op straat. Ze staken expres 10 keer over waar het niet mocht en riepen dat ik toch niet kon bekeuren en dat ik ze hiervoor niet kon aanhouden. Frustrerend was dat. (Bedankt enkele inwoners van Molenwijk, Den Haag) Gelukkig was dat afgelopen op het moment dat ik meer aan mijn koppel kreeg en meer bevoegdheden had. Ik heb sindsdien 2 x pepperspray gebruikt (wat overigens ook 1 x mislukte door de wind) en 1 x mijn korte wapenstok. Maar zelden dat ze mij uitdaagden of het zover lieten komen dat ik er op moest terugvallen. (En voor diegene die mij kennen 1 x mijn vuurwapen (zie blog andere blog)) Dat is in 17 jaar tijd!

Dat is dus een grote preventieve werking, die wapens aan je koppel. En als je ze al pakt, werkt dat ook nog eens behoorlijk afschrikwekkend. 
Zeker de nieuwe wapenstok! Als je die uit slaat..dan bedenkt iedereen zich wel een tweede maal om iets verder te gaan. Ik denk zelfs dat het aardig wat scheldkanonnades verminderd. 

Iedereen verwacht wel dat Boa’s mensen aanspreken en bekeuren. Terecht, want dat is hun werk. Maarrrr....je komt wel daardoor ongevraagd aan iemand zijn portemonnee. Strafbaar gedrag is ook altijd persoonlijk.., vaak is het horkerig gedrag en lak aan de omgeving..dus het is nogal iets om daar op aan te moeten spreken. Dat laat een overtreder dan ook alleen toe als diegene voor zijn gevoel bevoegd is. De meeste mensen laten zich lastig aanspreken op hun gedrag door een normale burger. Door het geven van geweldsmiddelen laat men non-verbaal al zien dat de handhaver bevoegd en bekwaam is als gezag en dat men dus ook moet tolereren dat zij je aanspreken op je gedrag of gedraging. Het werkt psychologisch uitmuntend. Mensen ondergaan hun lot en houden het een stuk keuriger ondanks dat ze het er niet mee eens zijn. Geen geweld is toegepast, doel is bereikt en de werkzaamheden kunnen worden hervat. Geen tijdsverlies door geweld, aanhoudingen en tikwerk. Oefening van de middelen is makkelijk en aanschaf is éénmalig. Het gaat om de mindset..en om de gespreks- en benaderingstechnieken die er bij horen en ik ben van mening dat daar al op geselecteerd had moeten zijn. Als iemand die technieken niet bezit, dan is het geen goede boa.

Dus bevoegd gezag...durf eens verder te kijken dan het woordje geweldsmiddel.. Voor mij is het een middel om geweld juist te verminderen zonder dat men het daadwerkelijk gebruikt.  

Nog even wat voors en tegens van de schrijver, want je kan nooit 100% voor of tegen iets zijn, dat is kortzichtig, wel kan je kijken naar wat dan het beste zou zijn, of wat is “the best of the worst”:

Om die reden moet ik een kleine toevoeging doen. Mijn vrouw is zelf ook ruim 12 jaar handhaver en daarvoor parkeercontroleur geweest. Haar mening telt ook voor mij. (Als ik dat niet schrijf en ze leest het....oei!) Voor haar, en ik weet voor vele andere collega’s van haar, heeft zij geen behoefte aan geweldsmiddelen. Ze zit er niet op te wachten, al die uren trainen, zware dingen aan haar koppel én omdat ze het al die jaren met haar mond wel aan kon...en dat is ook een punt. Uren die ze moet trainen wil zij liever gebruiken om te werken. Ik snap het.

Nu werkt mijn vrouw niet meer in een top 4 gemeente of in het openbaar vervoer, maar helaas is mijn ervaring ook dat je de middelen op de gekste momenten of plekken nodig kan hebben.

Mijn vrouw zegt ook, stel dat we de middelen krijgen, dan verschuift het werk ook. Worden we straks nog gestuurd naar vechtpartijen en de volgende fase is naar een inbraak en nog weer verder naar een man met een mes die doordraait...waar ligt dan de grens? Ik begrijp het standpunt, maar hier dient in mijn optiek gewoon op gestuurd te worden.. goed beleid maken en zorgen dat dit helder is voor iedereen. Liefst landelijk!

Ik moet stoppen, de dokter laat iemand uit en roept: “sljedeći!“

Ik vermoed dat mijn dochter en ik aan de beurt zijn!

Tot het volgende blog!!


Blog 6 

2 augustus 2018

Van schietincident naar project begeleiding collega's in een strafproces (deel 3)

Het gesprek ging uiteraard al snel over het incident en de vraag kwam naar voren of ik ook baangarantie kon krijgen...dit zou toch een fijne gedachte zijn voor mijn vrouw en voor mij. Maar zoals ik verwachtte, kwam er een brede grijns en een beredeneerde en voor mij zeer logische “nee“. Ik zei ook dat ik het begreep maar boorde het volgende onderwerp aan. Ik had dit al eens eerder gezegd tegen het sectorhoofd dat ook hier bij het gesprek zat, dat ik het goed vond dat we wel incidenten begeleiden. Denk aan een ongeluk waarbij je betrokken bent geraakt, een reanimatie gedaan hebt, met geweld tegen jou te maken gehad hebt. Allemaal incidenten die je emmertje opeens kunnen doen overlopen. Vaak manifesteert dat in de eerste 3 maanden na zo’n incident. Zit je er dan nog steeds mee, dan wordt je doorverwezen naar een externe instantie die hierin is gespecialiseerd. Bij langere blootstelling of geen behandeling mond dit vaak uit op ptss of de voor verschijnselen er van.
Ik zei tegen de éénheidschef: Stel dat er bij KPN een grote reorganisatie is, en er moeten 1000 banen geschrapt worden...dan zie je dat mensen die daar al hun hele leven werken, hun hele hebben en houwen erin gestopt hebben, zich echte “KPN-mensen “ voelen, in paniek raken en hun baan als los zand door hun vingers voelen glippen, deze mensen al soms van een dak af springen door de onzekerheid die boven hun hoofd hangt. Dit hebben politiemensen in dit strafproces hetzelfde! Maar dan komt er ook nog bij dat deze politiemensen, alleen in het schuitje zitten en niet met 999 anderen die in hetzelfde schuitje zitten, naar voren zijn gestapt waar anderen weglopen, nu verdachte zijn terwijl je bij de politie gaat om juist het tegenovergestelde te doen, onwaarschijnlijk lang in het schuitje zitten (bij mij heeft het 4 jaar geduurd), bij KPN weet men het waarschijnlijk einde van het jaar waar ze aan toe zijn, de politiemensen het zwaard van Damocles boven zich hebben hangen op het gebied van strafrecht en soms ook intern en daarbij in voorkomende gevallen ook gestuurd worden naar bv een andere werkplek of zelfs de toegang wordt verboden tijdens het onderzoek, waarbij het isolement ook verschrikkelijk is, er wandelgangverhalen ontstaan, mensen denken al snel: waar rook is, is vuur...
Toch gek dat we voor al die gevallen geen begeleiding hebben ingericht...iedereen doet zijn best, maar allemaal missen we de structuur en knowhow. Ook communicatie is een belangrijk punt hierin, wat staat je te wachten, wie kan mij antwoorden geven? Wie heeft de regie, wie de P-zorg en wie houdt de vinger aan de pols?
Ik kreeg na een half jaar de vraag hoe het met mijn zaak ging. Het was gewoon niet geregeld.


De éénheidschef was kort na mijn betoog: “Schrijf maar op wat je nodig hebt en zet het maar op“ Nog een kleine sputtering kwam er van mijn sectorhoofd die zei dat het niet handig was als hoofdagent en als je nog in het proces zou zitten. Maar de éénheidschef verwierp dat snel en zei dat ik juist ervaringsdeskundige was en dat hij merkte dat ik dit echt wel zou kunnen opzetten.
U zal verderop lezen dat het zo makkelijk nog niet gegaan is...vele mensen denken toch anders en hebben andere belangen...gelukkig had ik een éénheidschef die mij zijn jawoord gegeven had. Dan moet iedereen uiteindelijk toch mee dobberen.

Ik had snel iets op papier wat hij moest teken...daar had hij om gevraagd. Dit gebeurde ook.

Oké! Aan de slag dan maar. Ja, ik wist wel waar bij mij de schoen had gewrongen en bij een enkele andere, maar ja dat is niet de wereld. Ik besloot om vele collega’s diepgaand te interviewen door lange gesprekken te voeren en diep in te gaan op het gehele proces, wat ze goed vonden en wat minder goed was in hun ogen. Wat zei hun gevoel? Ik merkte dat er diverse zaken niet goed gingen. Gebrek aan kennis in het proces, gemis van communicatie, de steun voelen van de politie als organisatie, niemand die de vinger aan de pols houdt, dubbelrol van chefs, wie maakt een gespreksverslag en zorgt dat alle partijen zich hieraan houden. Afijn lijsten vol.
Ook had ik buiten de politie gekeken...hoe begeleiden ze vanuit de reclassering verdachten, hoe gaan ze om met slachtoffers bij Slachtofferhulp Nederland en hoe gaan ze om in het leger of in het buitenland met dit soort zaken. Hierdoor werd het steeds duidelijker wat er miste. Een spin in het web die de vinger aan de pols houdt, alle partijen verbindt en verwijst, attendeerd dat ze even iets moeten doen...etc.
Uiteraard had ik ook mijn eigen dilemma's in het onderzoek. Op een moment werd mij gevraagd: “Mark, wil je ook iemand interviewen die ontslagen is? “ Dus ik zeg uiteraard dat ik dit graag wil maar vraag nog wel even voor mijn beeldvorming de casus aan mijn collega. Hierop zegt ze dat het een collega betreft die ontslagen is na een winkeldiefstal. Direct hardop nadenkend zeg ik, net als u als lezer waarschijnlijk: “Ja, dat is nou niet echt de doelgroep die ik zoek....Ik weet niet of dat iemand is die we moeten begeleiden .“ Mijn collega gaf als repliek dat ze door de rechter echter was vrijgesproken en dat het niet bewezen was aangezien het erg goed zou hebben gekund dat een kind iets in haar tas had gedaan en ze van niets wist. Hmmm tja...wat arbeidszaken ook besloten heeft achteraf doet niet ter zake...maar het had ook onterecht kunnen zijn en heb je dan geen recht op begeleiding...poeh! Zeg het maar...

Dus hieruit voort vloeide bij mij de gedachte...wie gaan we begeleiden. Uiteindelijk besloot ik: “Iedereen die een ambtshandeling doet óf nalaat waaruit ernstige gevolgen ontstaan, en/of veel media aandacht genereren, of wanneer de politiemedewerker dit zelf of zijn directe omgeving nodig acht. “

Begeleiding kan uiteraard varieren van veel tot sporadisch.

Dan de volgende vraag: kunnen we het onderbrengen bij een bestaand organisatie-onderdeel?
Voor veel onderdelen was er een positieve kant en een negatieve kant. Vaak op 1 gebied veel kennis maar niet voor alle gebieden. Ook beschikbare tijd, huidige inrichting of conflicterende belangen speelden een grote rol. Uiteindelijk schreef ik een oplossingsrichting.

Ik wist niet hoe ik verder moest..Kon ik naar de academie om een les te maken zodat iemand die voldoet aan het profiel opgeleid kan worden, kon ik naar HRM om een profiel neer te leggen wat voor mensen en hoeveel ik er wilde hebben. Wie moest akkoord geven, wie heeft het potje met geld dat ik nodig had, wie is mijn lijn als ik een kamer wil, een auto nodig heb, een laptop wens...Niemand kon mij dat vertellen...niemand in mijn omgeving had een organisatie onderdeel binnen de politie opgezet en ik had te weinig ervaring en kennissen op dat moment.

 

Volgende keer in deel 4: Hoe ik uiteindelijk verder kom en hoe ik door de korpsdirectie werd benaderd om mijn Haagse feestje, landelijk te maken..


Blog 5

15 juli 2018

Van schietincident naar project begeleiding collega’s in een strafproces (deel 2)

Hierop heb ik 1 schot geplaatst. Ik zag direct dat dit effect had en zag dat hij naar zijn borst greep. Ik heb mijn wapen opgeborgen en ben om de auto gerend.

Op dat moment zag ik pas dat er heel erg veel collega’s ter plaatse waren gekomen. Allemaal een beetje verschrikt van de knal. Ik rende naar de man en draaide hem op zijn rug. Ik deed zijn shirt en jas opzij en zag een wond op zijn rechter borst. Ik zei tegen de collega’s om mij heen: “Stop er een vinger in.“ Ik hoorde nog iemand zeggen: “Ben je gek of zo? “ Hierop keek ik naar mijn vinger of ik geen open wondje had en besloot ik mijn vinger in de wond te stoppen en deed mijn andere hand er bovenop.
Ongeveer 5 minuten tot de ambulance er was en daarna nog een kwartier waarin ze infuus e.d. aan hebben gelegd. De hele tijd tegen de man gepraat. Hij riep sorry en zei dat ik nu ptss zou krijgen door dit en dat hem dat speet. Hij zei dat ie Afghanistan overleefd had en dan hier in Nederland dood zou gaan door een kogel.
Ook ik probeerde hem wakker te houden samen met een collega. Ik merkte wel dat ik steeds stiller werd en steeds meer het praten aan mijn collega over liet. Ik begon steeds meer te beseffen dat ik iemand had beschoten. Ik herhaalde de situatie en vroeg mij af of ik goed gehandeld had. Ja dat wel kwam ik telkens tot de conclusie, maar dan opnieuw vroeg ik het mij een minuut later weer af.

Nadat ik mijn vinger uit de wond had gehaald ging ik naar het bureau toe. Onderweg zei ik nog: “Jongens, schrijf voor jezelf even alles op wat er is gebeurt. Overleggen is niet handig i.v.m. beïnvloeding van de eigen beeldvorming. “ Ik kwam aan op het bureau met 2 bebloede handen en wilde deze wassen. Direct kwam de wachtcommandant naar mij toe en zei dat ik niet mijn handen mocht wassen i.v.m. kruitsporen. Nou dat deed ik dus even lekker wel...de groeten. 1 schot, 12 getuige, moet er bewezen worden dat ik geschoten heb?

Na het handen wassen, ging ik roken, (gelukkig ben ik daar nu inmiddels vanaf) en begon ik te schrijven. Ik wilde het eerste steekwoord opschrijven ‘messen ‘, echter kwam er een hele rare hanenpoot uit. Door de adrenaline kon ik mijn fijne motoriek niet onder controle houden.

Hierna kwam van alles over mij heen, interne zaken, Rijksrecherche, lijnchefs, IBT/OBT (v oor de niet opsporingsambtenaren: de mannen en vrouwen die het schieten en omgaan met geweldsmiddelen aanleren).

Geweld moet je melden. De ene chef zegt dat je zelf iets op papier moet zetten, want je hebt bevindingen gedaan. De andere zegt dat je dat niet moet doen en alleen je geweld mondeling moet melden. Direct werd ook de Officier van Justitie gebeld en die besloot dat ik getuige werd en het verhaal duidelijk was. Wel zou ik door de Rijksrecherche na een paar uur slapen gehoord  worden. Ik zou ook bijgestaan worden door een advocaat. (Achteraf een topper gebleken!)

De volgende dag ruim 6 uur verhoord. Dit ging goed. Zeer uitgebreid...maar dat deed 6 uur al vermoeden. Vragen als: “drink je energiedrankjes en zo ja hoeveel? “ tot “Wat was je afweging om te schieten? “Elke seconde wordt doorlopen. Enkele maanden gaan voorbij en met veel druk op de ketel richting het OM krijgen we het bericht dat er een aanvullend verhoor moet plaatsvinden. Hierin herhaal ik eigenlijk het voorgaande verhoor. Dit duurde gelukkig maar 3 uur.

Na weer enkele maanden kreeg ik te horen dat het OM, op advies van een andere commissie, mij als verdachte moest gaan horen. Ik kreeg niet te horen wat de reden was?! Schijnbaar hadden ze “iets “, waardoor ik nu als verdachte werd beschouwd. Nouja, dan maar weer een verhoor van ongeveer 4 uur. Met de collega’s van de rijksrecherche had ik 2 zeer goede ervaringen gehad, maar deze voelde heel anders aan. Wellicht kwam het doordat ik niet als getuige, maar als verdachte gehoord werd. Ik herhaalde mijn vorige verklaringen, maar ondanks dat werden er ook enkele voor mij vreemde vragen gesteld, zoals: “Dus hij had zijn handen omhoog en toen schoot je? “of “ Was het handig van je dat je met hem in gesprek ging, terwijl je collega aan de andere zijde stond? “
Antwoord van mij voordat jullie dit ook gaan denken...: “Was het handig om de deur open te doen om goed te kunnen zien of er wapens dichtbij hem lagen die hij tegen ons kon gebruiken? JA! Was het handig om aan mijn collega aan de andere zijde van de auto door te geven dat er messen lagen? JA! Was het een logisch gevolg dat als ik mijn stem gebruikte, de man zich op mij zou richten? JA! Dit was nooit de opzet, maar ontstond door de situatie. Mijn collega was veel later met het openen van de deur omdat hij niet had gezien dat de deur was ontgrendeld. Ook dit speelde mee in het krijgen van zijn aandacht.
Afijn...ik hield een vervelend gevoel over van het verhoor. Ook dit hoort er bij en is nou eenmaal een verhoortechniek. Het antwoord dat je geeft is immers van belang. En als je jezelf blijft en ook na blijft denken (met of zonder hulp van advocaat), dan komt dat wel in orde.

Daarna weer een poos (enkele maanden) gewacht...en toen kregen we te horen dat er een reconstructie plaats zou vinden. Uiteraard werd dit voorbereid en duurde enkele maanden voordat het plaats vond. Uiteindelijk op de dag zelf had dit denk ik beter georganiseerd kunnen worden. De gehele omgeving was afgeschermd met hekken en voorzien van extra licht voor het filmen. (Terwijl het incident in de nacht had plaatsgevonden.) Door het afschermen zag je niet hoe onoverzichtelijk het eigenlijk is, met alle auto’s die geparkeerd stonden en alle aanwezige bosjes. Ook stond ons politievoertuig binnen de hekken, maar in het echt had de auto veel verder weg geparkeerd gestaan. Niemand was dit opgevallen, omdat je de suggestie neerzet dat daar de auto heeft moeten staan, want direct erachter waren de hekken neer gezet. Dan de acteurs...ze moesten doen wat ik zei, maar dit bleken studenten te zijn van de politie-academie. Totaal geen acteerervaring en deden niet wat ik hen vroeg na te spelen. Zeer begrijpelijk! Ze worden opgeleid om agent te worden, niet om in Baantjer te gaan spelen. Uiteraard bezwaar aangetekend op de gehele constructie. En ik vermoed dat ze het bij het OM ook niet heel erg indrukwekkend vonden allemaal.

Hierna weer maanden gewacht.

Inmiddels hadden, zoals iedereen weet, de politiemensen van de aanhouding van Mitch H. in het Zuiderpark, baangarantie gekregen van wijlen heer Gerard Bouwman. Ik wilde dat ook wel. Bij mij begon toch langzaam het gevoel te bekruipen dat er iets van mijn handelen zou worden gevonden... Zou dat nadelig voor mij zijn? Zou mijn carrière geschaad zijn? Om die reden vroeg ik mijn chef om een gesprek met de eenheidsleiding. Tuurlijk wist ik het antwoord wel... ik zou echt geen baangarantie krijgen, want heel Nederland was hier overheen gevallen. Ik wilde alleen mijn podium krijgen. Ja ik beken...ik had een dubbele agenda om daar te komen!

 

Volgende keer in deel 3: het gesprek met onze eenheidsleiding, mijn dubbele agenda met KPN presentatie en hoe mijn eerste stappen waren in het maken van beleid en het proces dat hiermee gemoeid is.


Blog 4

7 juli 2018

Gaan we Amerika veroveren?

Vorige keer schreef ik over onze nicheproducten en daarbij kwamen de deurklem en de gordelontgrendelaar aan bod. Ik zal deze week de ontstaansgeschiedenis van de oer Hollandse deurklem vertellen en hoe we deze gaan proberen op de buitenlandse markt te krijgen.

Wij begonnen enkele maanden geleden met een webshop en zochten de fabrikanten van de producten. Ik was met name op zoek naar de klem aangezien er alleen maar concollega’s de klem aanboden. Uiteindelijk vond ik de website van de originele bedenker. Ik nam contact op en kreeg na enkele weken een vrouw aan de lijn die mij vertelde dat haar broer, de eigenaar van het bedrijf kort ervoor overleden was. Zij en haar andere broer hadden hem beloofd het bedrijf voort te zetten voor de minderjarige zonen van haar broer.

Ze vertelde mij dat de klem door haar broer  (brandweerman) René van de Laat en een politieman genaamd Frank ontwikkeld was omdat René een collega verloren had tijdens een brand. De collega had zich per ongeluk ingesloten en kon hierdoor niet meer vluchten voor het vuur. Om die reden is de klem ReFra genoemd en zie je dan ook nog steeds terug op de zijkant en vaak ook op de sticker.

Ik had veel vragen over de klem m.b.t. vuurvastheid en wat de prijzen waren etc.

De zus was er nog maar net ingerold en ik had zeker gevoel bij hun situatie. Ik probeerde hen wel iets uit handen te nemen en mee te denken in het proces. Hierdoor ontstond een zeer goede verstandhouding en appen we soms met onze ideeën tot midden in de nacht.

Voor de zoons en voor onszelf willen we de klem blijven verkopen. Om die reden ben ik hun tekst over de klem gaan vertalen naar het Duits en het Engels en daarna gaan verspreiden naar Australië, New Sealand, Duitsland en Amerika. Ik denk dat ik wel 500 emailadressen heb opgezocht en de vertaling naar toe gezonden heb. 1 reactie!! Een uitnodiging om met de klem op een stand te staan in Texas bij een conferentie voor brandweerlieden uit de gehele wereld. Ze verwachten, zoals elk jaar, ongeveer 10.000 mensen. Wow dit zou mooi zijn. Met de zus overleg gepleegd en we zin gaan kijken of we iemand konden laten afreizen op 8 augustus om de klem te promoten. (Inmiddels hebben we dit opgeschoven naar 2019. Het loopt niet weg.)

Zelf hebben mijn vrouw en ik vrienden in Amerika. Het is een gezin waarvan de man een hoge functie had bij de politie en voordat hij met pensioen ging zelfs gevangenisdirecteur was van een grote gevangenis nabij LA. Eén van zijn vrienden stond ook bij mij op LinkedIn en blijkt nog werkzaam te zijn bij de politie en ook een goede functie te bekleden. Ik stelde de klem voor en dat wij deze met de erven van de uitvinder de klem Amerika willen veroveren. Ik kreeg direct terug dat hij en onze vriend dit graag gaan doen en dat zij enkele zeer hooggeplaatste mensen bij grote “FireDepartments” kennen. Zodoende zijn ze hier mee begonnen met de promotie.

Hierna zat ik te denken hoe wij ons andere product de gordelontgrendelaar zouden moeten promoten in Amerika. Dit is ook een Nederlands product met patent voor de hele wereld én wij zijn de enige verkopers…Dus als het aanslaat. ..

Opeens bedacht ik mij dat ik enkele jaren geleden, toen ik bij die gepensioneerde vriend op bezoek was, een t-shirt gekregen had van zijn broer Paul. Dit was van de Pepboys – Speedshop. Ik kon mij herinneren dat het iets met auto’s of autobanden was. Dus ik snel googlen. Jahoor, een winkel met pimpproducten voor auto’s. Allemaal luxeproducten. Ok verder googlen. Ah.. 85 winkels. Even nadenken, was hij nou area-manager? Naar linkedIn, snel gevonden en zag ik dat hij niet meer area-manager was, maar tot algemeen directeur  benoemd is.

Direct door naar Facebook waar hij al jaren vriend is met mij. Bij hem de vraag neergelegd of hij mij kan helpen om dit product op de Amerikaanse markt te brengen en of dit überhaupt kans van slagen heeft. Hij was enthousiast en vroeg mij alles te mailen wat ik had…

Inmiddels heb ik een proefpakket gestuurd dat gisteren is ontvangen door onze vriend daar.

Beide producten liggen dus nu aan de andere kant van de oceaan in de handen van zeer capabele mensen die mij graag helpen. Dan begin je toch stiekem een beetje te dagdromen…wat als 1 van de 2 producten eens zou aanslaan …Een webshop daar is zo geopend en mijn trainingen zou ik zo in het Amerikaans kunnen geven. Netwerken gaat mij toch wel goed af.. Hmm..een huisje bij mijn vrienden? Of 6 uur verder vliegen op Hawaii? Mijn vrouw en dochter zeggen iig geen nee! Stel je voor zeg! Ik ga afsluiten...en verder dagdromen....


Blog 3

8 juni 2018

Monddood?! - Wat zijn (mijn) Niche-producten?

Eerst even een kleine mededeling voor diegene die zaten te wachten op het vervolg van het blog van afgelopen week... Er is mij namelijk via mijn leidinggevende gevraagd er over na te denken om het vervolg niet te publiceren. Hij had het stuk zelf niet gelezen, maar was er over gebeld...”Mark, weet dat het gelezen is en dat men er iets van vind..Wat is handig?“  “Ik haal het er wel af en dan bespreken we het later wel als je het gelezen hebt “, gaf ik als antwoord.

Gek?! Ik heb namelijk niets negatiefs over de politie te melden en kritisch kijken naar procedures houdt alleen maar mensen scherp. Het pleit zelfs voor deze eenheid dat wij als eerste hier iets mee gaan doen! Helaas wordt er niet door iedereen zo gedacht en is er blijkbaar iemand bang dat ik de politie schaad met mijn blog. Ik heb helaas geen namen gehoord van mijn leidinggevende, maar wie de schoen past trekke hem aan. U had mij ook kunnen benaderen en wellich had ik met goede argumenten het blog er alsnog af gehaald. Al denk ik van niet. Het “er iets van vinden“ heeft mij eigenlijk best boos gemaakt en verontwaardigd. Ik zal dan ook alsnog zoeken naar de oplossing voor het publiceren van dit blog. Het is mijn verhaal en dat mag ik gewoon vertellen! Ik hou iedereen heel in mijn verhaal, dus als u er iets van vindt, kom dan privé bij mij op de lijn en open de discussie! Dit is gewoon flauw en zet de organisatie in een slecht daglicht, terwijl dit waarschijnlijk een 1-mansactie is. Later zal ik hier wellicht nog op terug komen, maar vooralsnog laat ik het even rusten.

Dat gezegd hebbende, op naar het volgende onderwerp:

Wat zijn (mijn) niche-producten?

Ik stond een poosje geleden met een andere vader langs de voetballijn en had het over mijn nieuw opgerichte bedrijf. Hij vroeg mij gelijk wat mijn Niche was in de markt en dat ik mij daarbij moest houden. Omdat ik redelijk nieuw ben in deze wereld had ik nog niet eerder “bewust “ van dat woord gehoord. Dus ik een beetje beschamend vragen wat dat is...Alsof het het meest domme is dat ik dat niet eens weet...en dat zal ook vast wel. Maar zijn antwoord was best simpel: wat bied jij als enige en onderscheid jouw van de rest. Dat is waarmee jij je verkoopt. Pfff ik dacht ik geef trainingen en dat doen met mij nog een honderd tal bedrijven op dit gebied. Tuurlijk bedacht ik, klantenservice, trainingen op maat en zeer betrokken bij de trainingen zelf, ook al geef ik ze niet. Ik vind het belangrijk als mensen blij uit een cursus komen, dus geef ze iets lekkers en wees interactief zodat alle informatie beter blijft hangen. Vandaar ook de naam. Als ik een training volg of geef, wil ik namelijk die dingen. Maar dan nog...wat onderscheidt mij...

Toen bedacht ik opeens mijn project voor de eenheid, ja daar waar ik niet over mocht bloggen. Daar weet ik alles van. En als de politie de begeleiding van politiemensen in een strafproces nu pas, door mijn toedoen, gaat oppakken dan doen ze dat buiten de politie al helemaal niet. Steeds meer zie ik de vraag en drang naar geweldsmiddelen bij BOA’s. Uiteraard steun ik dit, echter is er wel een keerzijde, dat als je dit gebruikt je altijd onderdeel bent van een onderzoek naar of je wel of niet goed gehandeld hebt. Dit hoort erbij en vind ik ook goed. Anders krijgen we Amerikaanse of nog erger Noord-koreaanse praktijken. Alles moet goed bekeken worden. Dit betekend echt niet dat dit altijd in een kort tijdsbestek afgehandeld word of prettig is. Goede begeleiding van deze mensen is een MUST! Inmiddels weet ik hier zeer veel vanaf en ben ik expert op dat gebied geworden. Dat zou ik eventueel kunnen bieden naast de normale advisering van crisis-, rampenbestrijding, evenementen en het maken van veiligheidsrapportages. JA, begeleiding van klanten waarvan hun mensen in een strafproces zitten n.a.v. hun geweldsgebruik. Daarbij ken ik inmiddels ook een zeer goed advocatenkantoor die gespecialiseerd is in dit soort strafrecht. Ik kan lezingen geven over hoe men dit op de goede wijze kan doen, JA, dat is een NICHE in de markt.

Kort hierop gaf een training proces-verbaal bij een klant van mij en die zei tegen mij:  “Mark, het is echt vervelend dat geen enkele opleider een geheel ontzorgpakket aanbiedt aan gemeenten (afd. handhaving) Hoppa, ik had zomaar het idee om een pakketsamenstelling te maken voor gemeenten. Wij ontzorgen u op het gebied van opleidingen en trainingen...NICHE!

Hieruit vloeide direct het volgende idee naar aanleiding van een post op LinkedIn. Een inbouw bedrijf melde dat zij een nieuwe auto ingericht hadden met laden en opbergsystemen voor handhavers. Nu werk ik bij de politie en bedacht ik mij dat wij ook allemaal spullen achterin de surveillanceauto hebben liggen. Ik bedacht mij direct daarna of dit goed allemaal gekocht kon worden in 1 (web)winkel....Zoeken, zoeken en nog eens zoeken...NEE! Zodoende als een malle (maanden lang) alle producten opgezocht en groothandels gezocht...dat is een ander blog, want dat heeft heel wat voeten in aarde. Maar uiteindelijk alle prodcuten gevonden en dit op onze site gezet. Goedkoop, goede producten en niet een grote winstmarge, maar we moeten het hebben van de gemeenten die de gehele auto willen inrichten en niet stad en land voor al hun producten willen aflopen. Dus we hebben weer een NICHE te pakken! Dat gaat lekker.

Gekomen bij alle producten voor op de webshop, liep ik aan tegen de deurklem die alle hulpdiensten gebruiken en met zich dragen. Ideaal product. Dus ook die op de site. Echter mijn doelgroep is de gemeente en deurklemmen met een sticker van “Handhavers “ kon ik niet vinden. Om die reden heb ik achterhaald wie die klemmen maakt en produceert. Heel verhaal zit daar achter, dat zal ik zeker nog eens bloggen aangezien we dit product ook naar Amerika willen gaan brengen. Nu zal ik het kort houden. De sticker voor handhaving heb ik gemaakt en ligt nu bij de drukker. Zeer binnenkort zijn wij de enige die deze klem voor handhavers verkopen. Met de klemverkoper afgesproken dat ik voorlopig de enige ben die de klem met die sticker mag verkopen. Ik heb hem bedacht en er tijd en geld in gestoken... Ik hoor u denken...dat is een NICHE! Klopt :-) Nogmaals, er komt nog een blog over de klem, over de geschiedenis en zijn potentie in het buitenland waar we druk mee zijn.

Mijn maat en mede-eigenaar Marcel, wilde uiteraard ook een steen bijdragen op niche-gebied en had eens gezien dat er een gordelontspanner was, waarbij de gordels los gaan als deze water raakt. Ook een heel verhaal, want ook dit Nederlandse product  willen we naar Amerika gaan brengen.. Maar eerst terug bij af. Deze gordelontspanner is verzonnen in 2007 en won “het beste idee van Nederland “ Daarna is hij verder ontwikkeld en is het patent verkocht. Bij de nieuwe patenthouder waren er enkele klanten waaronder Halfords. Echter Halfords wilde hem niet meer verkopen omdat zij, wat ik begreep, alleen nog goedkope producten wilde met een hoge omzetsnelheid. Mijn maat benaderde de patenthouder en maakte afspraken. Nu zijn wij de enige die hem verkopen! NICHE!

Potjandorie, 5x NICHE. Dat gaat de goede kant op. Nu nog de verkoop...dat blijft stoeien. Hoe krijg ik iedereen bij die (niche)producten? We strubbelen voort! 


Blog 2

31 mei 2018

Van schietincident naar project begeleiding collega’s in een strafproces (deel 1)

Pang! Schot in zijn borst!!

Vanaf daar begint mijn verhaal eigenlijk...maar ik zal je nog kort het verhaal wat er aan vooraf ging vertellen.
Juni 2014..het was een rustige nacht...rond 1 uur...ik was binnen met een collega in gesprek. De collega met wie ik reed kwam aanrennen en riep naar me dat ik mee moest omdat er een melding was. Ik maakte op uit zijn doen en laten dat het een serieuze melding moest zijn. We kregen van de meldkamer te horen dat er een man, die thuis was gekomen, een mes uit het keukenblok had gehaald, tegen zijn vriendin had gezegd dat hij iemand in het centrum een mes in zijn nek zou steken (of woorden van gelijke strekking) en vervolgens weer vertrokken was.

Hierop had de vrouw 112 gebeld en dit doorgegeven. Tevens hoorden wij dat de man ptss had, veteraan was, bier gedronken had (het was Veteranendag geweest die dag), de man zou meerdere geweldsincidenten in ons systeem hebben staan, iets met mogelijk vuurwapenbezit en geweld tegen de politie niet zou schuwen. Wellicht vergeet ik het e.e.a. maar het was een behoorlijk lijstje.

De man zou van a naar b gaan en hiervoor waren enkele routes. We kozen voor één van de opties en stonden daar ongeveer een minuut. Daarna werden we door onze meldkamer op een andere positie gezet dus reden we daar heen. Honderd meter verder zag ik 2 personen uit een auto komen en liepen op ons af. Ik openende mijn raam als bijrijder. De mensen zagen er geschrokken uit en zeiden dat er aan de andere kant, de kant waar we vandaan waren gekomen, een man achter hun auto had aangerend met een groot mes boven zijn hoofd zwaaiend en dat ze maar niet gestopt waren.

Direct hierop zijn we gekeerd. En gaf ik door op ons bureau-kanaal (portofoon) dat we naar de straat gingen waar die persoon gezien was. We zagen de auto van de betreffende persoon staan en stapte uit.
Kleine situatieschets: Er waren links en rechts flats, bomen die het licht tegen hielden van lantaarnpalen en eventueel maanlicht. Er stonden veel geparkeerde auto’s...het was immers midden in de nacht. En nog geen minuut geleden liep hij hier dus achter een auto aan met een groot mes...kennelijk nog steeds van plan om zijn mes te gaan gebruiken.
Ik wilde mijn eigen schoenen thuisbrengen en besloot mijn pistool uit mijn holster te halen voor als hij opeens tussen de auto’s vandaan zou komen en op mij af zou komen. Wel liepen we naar de auto..
Steeds dichterbij en goed om mij heen kijkend. Echt in de veronderstelling dat hij dus nog buiten ergens liep of zich verschool. Bij de auto gekomen, mijn collega aan de bestuurderskant en ik aan de bijrijderskant. Mijn collega zag hem als eerst in de auto zitten, achter het stuur. Hij zei dit en ik zag hem daarna ook. Ik zag dat het knopje van zijn deur dicht zat en tikte op de deur dat hij het knopje omhoog moest doen. Ik zag dat hij daarna met zijn rechterarm het knopje links van hem op de deur omhoog deed. Alle knopjes schoten omhoog waardoor ik de deur kon openen en goed de auto in kon kijken. Direct zag ik twee messen bij het voeteneind van de bijrijdersstoel. Ik gaf dit door en hoorde nog dat mijn collega dit bevestigde gehoord te hebben. De man in de auto was aan het bellen maar begon direct te vloeken en te tieren. Hij hield zijn handen omhoog, maar deze bewogen wel erg wild. Omdat hij naar mij keek en ik zag dat hij zeer boos was hield ik hem onder schot. Ik zag dat als ik op zijn benen mikte, ik ook de benen van mijn collega mee zou nemen, omdat die ook in de deuropening stond aan de andere zijde. Om die reden moest ik op zijn borst en schouder mikken. Ik nam de meest rechter punt van zijn schouder om zo ver mogelijk de vuurlijn van mijn collega te houden. Ik kon niet zien in de donkere auto wat hij nog meer bij zich had in bv de middenconsole waar in niet in kon kijken, maar wel vrij toegankelijk was. De man riep dat ik moest opkankeren en dat ik dan moest schieten. Direct hierna gooide hij zijn telefoon en dook naar het middelconsole met beide handen. Hierop heb ik 1 schot geplaatst. Ik zag direct dat dit effect had en zag dat hij naar zijn borst greep.

Volgende week het vervolg met de gevolgen van het schot... Hoe ik werd verhoord, wat voor aanfluiting de reconstructie was en hoe ik bij de éénheidsleiding terecht kwam door Mitch Hendrikus.


Blog 1

22 mei 2018

Bloggen...Pffff om hoger in google te komen? Why? Hoort dat bij ondernemen?

Ondernemen gaat niet van een leien dakje. Dit is mijn eertste blog over de strubbelingen van een beginnende ondernemer, mijzelf! Waar loop je allemaal tegen aan als je succes wilt hebben met je bedrijf? Ik zal eerst eens vertellen hoe het komt dat ik ben gaan bloggen.

2018 is het jaar dat ik samen met mijn maat begonnen ben met ondernemen.

In 2012 broedde ik al het plan uit dat ik trainingen wilde gaan geven. Later, in een andere blog, zal ik de toedracht vertellen en waarom het zo lang duurde dus ik spoel nu even door.............................................!

December 2017 ingeschreven bij de kamer van koophandel in Den Haag. Dit moest met spoed want we hadden de eerste opdracht net binnen en die klant wilde nog een potje opmaken van 2017, dus de factuur met KvK nr van 2017. Eerder in 2017 waren we al met onze website begonnen.

Vanaf hier pak ik de draad weer even op, want ik wil het hebben over onze website. Elke dag de site aanvullen, zaken uitbreiden, mensen laten kijken of het goed staat, beter kan etc. Ik denk dat er al op dat moment 500 uur in zat. (misschien overdrijf ik, maar elke avond zat ik er wel een uur tot uren aan en mijn maatje en broertje ook).

En via google analytics zagen we idd dat door het vele promoten op site’s als LinkedIN en Facebook er goed op gekeken werd. Alleen worden we maar niet gevonden als mensen niet specifiek de site inkloppen. Dus als een wildvreemde tikt:  “training proces-verbaal schrijven “, of “deurklem kopen “ Sta ik op bladzijde 101.

Inmiddels hebben we ook uitgebreid met een webshop met diverse producten, maar ook daarvoor geld...nul aankopen na weken online. Terwijl we toch echt niet duur zijn en met sommige producten zelfs de enige of de goedkoopste zijn.

Wederom weer lezen, googlen en nog meer lezen en ja, dan vindt je veel mogelijkheden om hoger in google te komen. Eigenlijk zijn er 2 opties, betalen of niet betalen. De ene is weinig werk en het andere is veel werk. Adverteren, een mannetje inhuren óf de site promoten op Facebook en LinkedIN en /of bloggen...

Jaja! Bloggen...dat is schrijven...dat is ook iets voor ehhh...ja precies, schrijvers! Dat is dan toch niks voor ons bedrijf? Ik wil mij juist gaan richten op trainingen en de kwaliteit ervan. Daarbij dan nog druk met een site onderhouden, administratie, de juiste mensen vinden voor de lessen, klanten zoeken. Hmmm klanten zoeken....

Ja dat is dan toch wel belangrijk, anders doe je de rest voor niets. Veel geld hebben we daardoor ook nog niet. We hadden vorige week “een mannetje “ gevraagd om te kijken hoeveel het ons zou kosten om hoger in google te komen. Dit zou ons 6000 euro kosten voor een half jaar... Dat is precies nog het bedrag wat we nu over hebben van onze eerste 2 klussen. Ok ok..hoe zat het ook alweer met bloggen, even verdiepen.

Waar moet je over schrijven, gesprekken met klanten?, hoe leuk je klas was die dag? Nee nee nee dat niet.

Onderwerpen, eens even nadenken..waar liep ik allemaal tegenaan bij de opstart van mn bedrijf...Belasting voor beginners, productfoto’s, goedkope reclame, hoger in google, webshop oprichten, wat zijn mijn niche producten, hoe ga je om met concollega’s, vindt de fabrikant van een product maar eens, etc.

Wow dat kwam er makkelijk uit! Heb al een blaadje vol!!

Ok dan de volgende vraag, waar moet ik het posten, eigen site...ok, maar die werd juist niet gevonden....dan een trailer weggeven op facebook en LinkedIn..met een spannende kop? Jemig hoe trek ik mensen mee in een paar regels?

Nouja , dan maar zoals hierboven...nu maar hopen dat mensen dit lezen en denken..leuk! Hopelijk schrijft ie nog eens een stukje, want die andere onderwerpen zijn ook wel grappig en leuk om te volgen hoe iemand strubbelt met het ondernemen in het begin en hopelijk ...heel misschien leert een ander van mijn mislukkingen en oplossingen.

Mark